ست گادین از آدمهای خاص روزگار ماست. اگر دوست داشتید، نامش را در اینترنت گوگل کنید و بیشتر دربارهاش بخوانید. او در یکی از پستهای وبلاگش که سالهاست هر روز در آن مینویسد) حرفهایی زده که برای ما سروکیها آشنا و خواندنی است. عنوان نوشتهاش هست:
Self-directed Project-based Learning
بخشهایی از این نوشته:
مشکلمان اینجاست که «فهمیدن» (Understanding) را به ما نیاموختهاند. بلکه ما را مجبور کردهاند که همه چیز را اَز بر کنیم. چون برای تحصیلکردهبودن، کافیست که آزمونها را به خوبی پشت سر بگذاری و بعد، همه چیز را فراموش کنی. چون هرگز چیزی را واقعاً یاد نگرفتهای.
ما حالا شانس آن را داریم که به جای سازش با سیستم آموزشی و چسبیدن به نیمکتها و آزمونها، به یادگیریِ خودگردان (Self directed) و پروژهمحور روی آوریم. این پروژه را راه بیندازیم و ثابت کنیم که این کار شدنی است و تکرارش کنیم: یادگیری همراه با اقدام. یادگیریِ خودگردان میتواند توانمندی ما را برای همکاریهای مادامالعمر شکوفا کند، ولی آمادهشدن برای آزمون، تبدیلشدنِ ما به افرادی سرسپرده و زیر مِنت آزمونگیرندگان را تضمین خواهد کرد.
افراد حق ندارند نظرات شخصیشان را به عنوان واقعیتها(Facts) ارائه کنند و این قدرت «فهمیدن» است که به ما کمک میکند تا حقایق بااهمیت را کشف کنیم.
کودکانِ زیادی از پنجسالگی قادر به یادگیریِ خودگردان و پروژهمحور هستند. به شرطی که تلویزیون را خاموش کنیم و بپذیریم که این پروسه قرار نیست مثل آزمونهای استانداردِ پرطرفدار، به یک نتیجهی فوری بیانجامد.
ما میتوانیم الگویی از آموزش را خلق کنیم که در آن، به مردم کنجکاوی را بیاموزیم. چون کنجکاوی، موتور محرکهی یادگیری است. این الگو با اینکه کمتر قابل پیشبینی است ولی بسیار قدرتمندتر از روش آموزش فعلی است: یعنی ایجاد یک میلِ آغشته به تواناییِ خلاصشدن از شرّ این باور که هر چه افراد قدرتمند میگویند را باید باور کرد.
یادگیری، درهای آیندهای را به رویمان میگشاید که مشتاقیم در آن زندگی کنیم. •~•
| متن اصلی را میتوانید در وبلاگ ست گادین بخوانید. |
| ترجمه مطلب: مصطفی منبری (https://t.me/mostafamnbariT)|
